پیامبر(ص) در برخی از سخنان خویش دختر گرامی خود را شفاعتگر روز جزا خوانده است.

در مورد این مقام زهرا(س) در روایات چنین آمده: روزی جابر به امام باقر(ع) می گوید: فدایتان

 گردم،حدیثی در فضیلت جده تان برای من بیان نمایید تا با بیان آن برای شیعیان باعث شادی

آن ها شوم. امام فرمود: زمانی که قیامت برپا شود،برای انبیاء منابری از نور قرار می دهند اما

منبر من از همه منابر بالاتر است سپس ندا می رسد ای محمد خطبه بخوان و من خطبه ای

می خوانم که مانند آن را هیچ نبی و رسولی نخوانده است.... سپس منادی ندا کند کجاست

 فاطمه(س)..... و او با هزاران فرشته واردمحشر شده و به طرف بهشت می رود، اما نزدیک در

بهشت توقف می کند. به او خطاب می شود: دختر حبیب من چرا ایستادی؟ پاسخ می دهد:

 پروردگارا  دوست دارم در چنین روزی قدر و ارزش مرا نمایانکنی. خداوند می فرماید: برگرد و

بنگر هر کسی در قلبش محبت تو باشد، دست او را گرفته و داخل بهشت کن. قسم به خدا

جابر در آن روز زهرا(س) مانند پرنده ای که دانه های خوب و مرغوب را از دانه های بد و پست

جدا می کند،  شیعیانش را از میان دیگران جدا می سازد و شفاعت می نماید. زمانی که به

 در بهشت می رسند می ایستند از آن ها می پرسند، چرا توقف کردید؟ فاطمه(س) شما را

 شفاعت کرده است. آن ها نیز از  پروردگار خود میخواهند ارج و مقام خود را ببینند، خطاب

 می رسد، ای حبیبان من برگردید و بنگرید چه کسی شما را به  خاطر حب فاطمه(س) دوست

 داشته ؟چه کسی به خاطر محبت فاطمه(س) شما را اطعام نموده؟  چه کسی به خاطر

 حب فاطمه(س) دیگران را سیراب نموده؟ چه کسی به دلیل محبت فاطمه(س) غیبتی

 را از شما رد کرده است؟ دستش را بگیرید و بداخل  بهشت کنید.زهرا نیز مانند پدر از وضعیت

 شیعیانش نگران است و همراه پدر تا کنارشعله های آتش  می آید تا از میانامت پدرش،

  عده ای را شفاعت کند. این نگرانی به خوبی از متن گزارش های تاریخی نمایان است.